‘Dingen doen met én voor medemensen, daar haal ik mijn energie uit’
Boas Matsinger is geen onbekende in de Lichtboog. Als kind ging hij altijd al met zijn ouders naar de kerk. Het duurde even, maar: “Vijf jaar geleden, vanaf m’n 14e, begon ik het ook echt interessant te vinden. Nu ga ik met plezier naar de kerk.”
Geloven is in de Lichtboog niet iets voor de zondag. Ook is het meer dan alleen maar zitten, luisteren en zingen. Dat zou niks zijn voor de vlotte prater én doener Boas: “Buiten de dienst op zondagochtend doe ik ook van alles in de kerk. Ik haal vooral energie uit de sociale activiteiten. Ik zit in een jongerenteam, samen met anderen bereiden we de jongerendiensten voor; daar ben ik ook ‘host’, dus ik sta dan op het podium en praat de dienst aan elkaar. Verder word ik wel eens gevraagd om te presenteren, bijvoorbeeld voor Lichtkids (kinderkerk, red.) met Kerst.”
Praten gaat dan wel vlot, maar… “Ik kan helemaal niet dansen, en toch ik heb zelfs - met hulp in de choreografie - wel eens de kerkbezoekers dansjes aangeleerd.”
“In het dagelijks leven heb ik dat ook,” vertelt Boas. “Ik vind het leuk om anderen te helpen, bijvoorbeeld als ze niet zo lekker in hun vel zitten. Dat doet ook weer iets met mij. Vroeger wilde ik het liefst bij Unicef werken, maar dat is een beetje verwaterd. Maar nog steeds zou ik graag werken in een organisatie waar je iets bijdraagt aan de wereld, voor de medemens. Ik vind het fijn om samen te werken met mensen die dezelfde normen en waarden hebben.”
De aarde
Hoezeer hij ook een mensen-mens is, voor Boas gaat geloven verder dan ‘het sociale gebeuren’: “Het betekent voor mij ook dat we goed voor de aarde moeten zorgen. Ik kan me niet veroorloven om ‘lekker te doen wat ik doe’ terwijl ik weet dat dit niet goed is voor de aarde, de plek waar ik nu ben. Dan kan ik niet tevreden zijn met mezelf.
Thuis zijn we ook bezig met ‘een betere plek maken van de wereld’, het goede doen. Dat is me met de paplepel ingegoten. Maar,” biecht hij op, “ik ben wel lang terughoudend geweest in vegetarisch eten.”
Terug naar de actie en het sociale: “Wat me op korte termijn heel vet lijkt om te doen, is mijn talenten inzetten voor mensen die het minder hebben dan ik. Ik ben behoorlijk sportief en denk daarom aan het rennen van een marathon voor het goede doel. Dan moet je tienduizend euro inzamelen voor sponsorkinderen."
Boas (19) volgt de opleiding HBO-bedrijfskunde. Hij woont bij zijn ouders in Houten.
“Ik ben niet gelovig opgevoed, maar toen leerde ik Bo kennen,” steekt Laura van den Berg van wal, die samen is met haar vriend Boas Matsinger. “Het was niet mijn insteek om gelovig te worden – en dat hoeft ook niet.”
Haar ontmoeting met Boas tekent de start van een leuke, lastige maar ook interessante periode: “We leerden elkaar kennen in de Jumbo, waar we samen werkten. Ik wist natuurlijk dat hij gelovig was, en zijn familie ook. En als ik zijn vriendin ben, vind ik het wel interessant om te weten ‘wat’ en ‘hoe’. Maar ik had wel mijn twijfels. Dus ging ik op onderzoek uit. Kerk, is dat echt supersaai? Mogen christenen niks? Allemaal brave mensen? Doen ze eigenlijk wel wat? Die vooroordelen had ik allemaal,” blikt Laura terug op een periode die nog niet zo lang achter haar ligt.
Feiten en bewijs?
“Ik dacht ook over onze relatie: wil hij dit wel? Want ik ben niet gelovig. Na wat gesprekken ben ik de Alpha-cursus gaan doen, waarin allerlei vragen over geloof en de Bijbel aan de orde komen. Dat leek me leuk en ook veilig, met iemand die ik kende. Zo ben ik veel te weten gekomen. Maar het was niet mijn insteek om gelovig te worden - en dat hoeft ook niet. Toch wilde ik er wel meer over weten. Ik wilde graag feiten horen, bewijs zien. Maar… uiteindelijk wist ik ook: het is geloof’ - en ik wil het geloven.”
Bidden
Intussen leerde Laura via haar vriend wat ‘bidden’ betekent. Boas vult aan: “We zien elkaar niet elke dag, maar wel bellen elke avond en dan bidden we ook. Dat doen we al lang.” Laura gaat verder: “Op een gegeven moment vroeg ik of ik ook zelf kon bidden, ook nog als ongelovige. Dat kon natuurlijk. Dus toen we de Alpha-cursus deden, werd ik niet verrast door biddende mensen.”
“In het Alpha-weekend heb ik ook heel veel geleerd, mooie momenten meegemaakt. Toen ging ik ook eens mee naar de kerk - en zo ben ik eigenlijk ook tot geloof gekomen. Op een heel natuurlijke manier.”
“En ja, ik geloof, maar die twijfels blijven altijd. Ik weet nog niet alles, veel verhalen uit de Bijbel zijn nieuw voor me. Ik ben aan het groeien, ik leer steeds meer.”
Laura studeert in Utrecht (styling, interieur en vormgeving), woont sinds kort op zichzelf in Werkhoven, “op een boerderij, met paarden, daar geef ik ook les.”